Προσβολή προσωπικότητας από ισχυρισμούς σε δικαστικές προτάσεις. Σώρευση αγωγής αποζημίωσης λόγω αδικοπραξίας με αγωγή αξίωσης παράλειψης αυτής στο μέλλον. Διαφορετική καθ’ ύλην αρμοδιότητα των δύο αξιώσεων.

Υπόθεση του γραφείου μας Άρθρα: 57, 59, 914, 932 ΑΚ, 18 και 31 ΚΠολΔ

    Η παρούσα υπόθεση του γραφείου μας αφορά αγωγή περί δήθεν προσβολής προσωπικότητας, η οποία ασκήθηκε με αφορμή δήθεν εξυβριστικούς και μειωτικούς ισχυρισμούς που συμπεριελήφθησαν σε δικαστικές προτάσεις των αντιδίκων σε προγενέστερη, μεταξύ τους, αστική δίκη. Συγκεκριμένα, οι εναγόμενοι, μέσω προηγούμενου δικογράφου τους, ανέφεραν ότι: «… αναμένουμε τους «ψευδομάρτυρες» που θα χρησιμοποιήσει η αντίδικός μας για να αποδείξει τα ψεύδη της …», θεωρώντας ψευδή την αγωγή και ότι δεν θα μπορούσε να εξευρεθεί κανείς μάρτυρας που να καταθέσει χωρίς ταυτόχρονα να ψευδομαρτυρεί. Όπως πράγματι και δεν βρέθηκε κανείς τέτοιος μάρτυρας, αφού η ενάγουσα, δεν εξέτασε μάρτυρες για την απόδειξη εκείνης της αγωγής της. Η ενάγουσα, υποστηρίζοντας ότι οι χαρακτηρισμοί αυτοί θίγουν την τιμή, την υπόληψη και την ηθική της υπόσταση, εμφανίζοντάς την ως άτομο που μετέρχεται ανέντιμες μεθόδους και εξαπατά τη Δικαιοσύνη, αιτήθηκε αφενός την επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης. Ταυτόχρονα όμως σώρευσε στην αγωγή της ως αίτημα - αφετέρου - την υποχρέωση των εναγομένων να παραλείπουν κάθε μελλοντική προσβολή.

Το Δικαστήριο, επιλαμβανόμενο της υπόθεσης, εξέτασε αυτεπαγγέλτως (αλλά και κατόπιν αιτήματός μας) το ζήτημα της καθ’ ύλην αρμοδιότητάς του. Σύμφωνα με το νομικό σκεπτικό της απόφασης, ενώ οι αγωγές αποζημίωσης υπάγονται στο εκάστοτε δικαστήριο βάσει της αξίας του αντικειμένου τους, η αξίωση για την άρση και την παράλειψη προσβολής της προσωπικότητας στο μέλλον αποτελεί διαφορά μη αποτιμητή σε χρήμα.

Ως εκ τούτου, υπάγεται στην αποκλειστική καθ’ ύλην αρμοδιότητα του Πολυμελούς Πρωτοδικείου. Λόγω, δε, της πρόδηλης συνάφειας των δύο σωρευόμενων αιτημάτων (καταψηφιστικού και μη αποτιμητού σε χρήμα), το Μονομελές Πρωτοδικείο κήρυξε εαυτό καθ’ ύλην αναρμόδιο. Κατόπιν τούτου, παρέπεμψε το σύνολο της υπόθεσης προς εκδίκαση στο αρμόδιο Πολυμελές Πρωτοδικείο.

    Η εν λόγω απόφαση αναδεικνύει την αυστηρή δικονομική διάκριση των ενδίκων βοηθημάτων περί προσβολής προσωπικότητας και την αναγκαιότητα ορθής επιλογής του αρμόδιου Δικαστηρίου προς αποφυγή καθυστερήσεων, ειδικά όταν σωρεύονται αιτήματα παραλείψεως στο μέλλον.

Υπόθεση του γραφείου μας

Αριθμός Φακέλου 5820