Αναγνώριση αξίωσης αποζημίωσης στον κυοφορούμενο (nasciturus), εγγόνι του θύματος τροχαίου ατυχήματος, υπό την προϋπόθεση ότι αυτός θα γεννηθεί ζωντανό.

(Άρθρα 36,932 ΑΚ).

Σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος, τίθεται το ερώτημα, αν στην έννοια της «οικογένειας» του θύματος τροχαίου ατυχήματος εντάσσεται και ο κυοφορούμενος, ο οποίος σε καταφατική περίπτωση, δικαιούται να αξιώσει αποζημίωση λόγω ψυχικής οδύνης κατά τις διατάξεις του ΑΚ.

Η νομολογία ερμήνευσε τον όρο «οικογένεια» του θύματος διασταλτικά, αναγνωρίζοντας, ότι αξίωση καταβολής αποζημίωσης λόγω ψυχικής οδύνης έχει και ο κυοφορούμενος, ο οποίος ήταν εγγόνι του θανόντος και ο οποίος δεν είχε κατά το χρόνο του ατυχήματος γεννηθεί.

Η ratio της ερμηνευτικής αυτής προσέγγισης έγκειται στο ψυχικό πόνο που θα δοκιμάσει, κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, ο κυοφορούμενος – εγγόνι του θύματος του τροχαίου ατυχήματος, όταν θα φθάσει σε ηλικία που θα είναι ικανός να δέχεται επιδράσεις του εξωτερικού κόσμου και να αισθάνεται τον ψυχικό πόνο από την  έλλειψη του παππού του.

Κρίσιμο δε στοιχείο για την επιδίκαση της αποζημίωσης λόγω ψυχικής οδύνης είναι το πραγματικό γεγονός, ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση - in concreto κρίση του δικαστηρίου - ο παππούς φερόταν με μεγάλη αγάπη και στοργή προς όλα τα εγγόνια του αδιάκριτα, συμπεριφορά που αναμφισβήτητα θα είχε και προς τον κυοφορούμενο.

Με βάση την ανωτέρω ερμηνεία της έννοιας «οικογένεια» του θύματος, το δικαστήριο επιδίκασε αποζημίωση λόγω ψυχικής οδύνης στον κυοφορούμενο – εγγόνι του θανόντος και συγκεκριμένα στους γονείς του ανηλίκου τέκνου, οι οποίοι παραστάθηκαν για λογαριασμό του στην ανοιγείσα δίκη.

Υπόθεση του γραφείου μας

Αριθμός φακέλου 5425

                Επιμέλεια:  Αλεξάνδρα Γρ. Οικονόμου