Διοικητική εκτέλεση: Απαράδεκτος ο παρεμπίπτων έλεγχος του νομίμου τίτλου στο πλαίσιο δίκης επί ανακοπής κατά πράξης αναγκαστικής εκτέλεσης (κατασχετήριας έκθεσης). Προϋποθέσεις προβολής λόγων αναγομένων στη νομιμότητα της καταλογιστικής πράξης. Πεδίο εφαρμογής της αρχής της ευμενέστερης κύρωσης. Απαλλαγή του ηττηθέντος διαδίκου από τα δικαστικά έξοδα.

Κώδικας Διοικητικής Δικονομίας (Κ.Δ.Δικ.): Άρθρο 217: Πράξεις προσβλητές με ανακοπή. Άρθρο 216: Λόγοι ανακοπής κατά της εκτέλεσης. Άρθρο 224: Εξουσίες του δικαστηρίου στα όρια της ανακοπής. Άρθρο 275 παρ. 1 εδ. ε’: Απαλλαγή από τα δικαστικά έξοδα. Νόμος 4174/2013 (Κώδικας Φορολογικής Διαδικασίας): Άρθρο 62: Αρχή της ευμενέστερης κύρωσης.

Η απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά (Α 1500/2025) αφορά έφεση κατά πρωτόδικης απόφασης που απέρριψε ανακοπή κατά έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας, η οποία επιβλήθηκε για την ικανοποίηση ληξιπρόθεσμων φορολογικών οφειλών. Σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 217 και 224 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, στη δίκη της ανακοπής κατά πράξεων διοικητικής εκτέλεσης, όπως είναι η κατασχετήρια έκθεση, δεν επιτρέπεται ο παρεμπίπτων έλεγχος της νομιμότητας των προηγούμενων πράξεων της εκτέλεσης, ούτε του κύρους του νομίμου τίτλου (ήτοι της καταλογιστικής πράξης), εφόσον κατά του νομίμου τίτλου προβλέπεται η άσκηση προσφυγής ουσίας ενώπιον δικαστηρίου. 

Το δικαστήριο της ανακοπής δεν δύναται να εξετάσει λόγους που αμφισβητούν το κατ’ ουσίαν βάσιμο της απαίτησης για την οποία επισπεύδεται η εκτέλεση. Η δυνατότητα προβολής τέτοιων λόγων με την ανακοπή υφίσταται κατ’ εξαίρεση μόνο εάν δεν προβλέπεται προσφυγή ουσίας κατά του νομίμου τίτλου και δεν έχει εκδοθεί τελεσίδικη δικαστική απόφαση. 

Η πρωτόδικη απόφαση κάνοντας εν μέρει δεκτή την προσφυγή μας είχε μειώσει το αρχικό ποσό κατά μεγάλο βαθμό, ενώ με την έφεσή μας επιδιώξαμε τον περαιτέρω περιορισμό της οφειλής, επικαλούμενοι την αρχή της αναδρομικής εφαρμογής της ευμενέστερης διοικητικής κύρωσης για παραβάσεις εικονικών φορολογικών στοιχείων, σύμφωνα με το άρθρο 62 του Ν. 4174/2013. Το Δικαστήριο έκρινε ότι ο ισχυρισμός αυτός αφορά στη νομιμότητα των οικείων καταλογιστικών πράξεων και συνεπώς δεν μπορεί να προβληθεί και να εξεταστεί παραδεκτώς στη δίκη της ανακοπής κατά της εκτέλεσης, καθώς η εφαρμογή της ευμενέστερης κύρωσης προϋποθέτει την ενεργό προσβολή της καταλογιστικής πράξης και την εξέταση της νομιμότητάς της από το αρμόδιο δικαστήριο. Διευκρινίστηκε, παράλληλα, ότι η μείωση της οφειλής που είχε λάβει χώρα στον πρώτο βαθμό (από 269.706,99 ευρώ σε 115.727,56 ευρώ) προέκυψε ορθώς λόγω μερικής απόσβεσης της απαίτησης κατόπιν έκδοσης άλλης δικαστικής απόφασης επί προσφυγής, και όχι από αυτεπάγγελτη εφαρμογή της αρχής της ευμενέστερης κύρωσης στο πλαίσιο της δίκης της ανακοπής.

Η απόφαση αυτή επιβεβαιώνει την αυστηρή τήρηση των δικονομικών κανόνων που διέπουν την προσβολή των διοικητικών πράξεων και την εκτέλεσή τους, τονίζοντας ότι η αμφισβήτηση της νομιμότητας των νόμιμων τίτλων πρέπει να γίνεται μέσω των ειδικών ενδίκων βοηθημάτων και όχι παρεμπιπτόντως κατά τη διαδικασία της εκτέλεσης. Τέλος, παρότι η έφεση απορρίφθηκε, το Δικαστήριο, εκτιμώντας τις περιστάσεις, απάλλαξε τον εκκαλούντα από τα δικαστικά έξοδα του Ελληνικού Δημοσίου, σύμφωνα με το άρθρο 275 παρ. 1 εδ. ε’ του ΚΔΔ.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΜΑΣ 5431

Σημείωση: Τα ονόματα των διαδίκων και συγκεκριμένες λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ταυτοποίηση έχουν αφαιρεθεί, σύμφωνα με τις αρχές προστασίας προσωπικών δεδομένων και την πάγια πρακτική του γραφείου μας για δημοσιεύσεις.