Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΦΕΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ – ΠΟΤΕ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ Η ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΕΝΟΧΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΝΗ – ΑΥΤΟΤΕΛΗΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΥΠΑΙΤΙΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ ΤΟΥ – ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ 104Β ΠΚ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΘΩΩΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

(άρθρο 104Β ΠΚ)

Σύμφωνα με το άρθρο 104Β του ΠΚ «Το δικαστήριο μπορεί να μην επιβάλει ποινή στον υπαίτιο πλημμελήματος αν: α) η βλάβη ή ο κίνδυνος που προκλήθηκαν από την πράξη του ήταν ιδιαιτέρως μικρής βαρύτητας, β) ο υπαίτιος έχει αποκαταστήσει στο μέτρο του δυνατού την προσβολή που έχει προκαλέσει στον παθόντα, δείχνοντας ειλικρινή μετάνοια, γ) ο υπαίτιος έχει πληγεί ιδιαίτερα σοβαρά από το αποτέλεσμα της πράξης του, ή δ) έχει περάσει ασυνήθιστα μεγάλο χρονικό διάστημα από την τέλεση του εγκλήματος. Για να κρίνει το δικαστήριο αν δεν θα επιβάλλει ποινή ελέγχει αν αυτή, εξαιτίας μίας των ανωτέρω περιστάσεων, δεν εμφανίζεται πλέον αναγκαία ή εμφανίζεται δυσανάλογα επαχθής».

    Στο ως άνω άρθρο προβλέπεται η δυνατότητα του δικαστηρίου να μην επιβάλλει ποινή στον δράστη, εφόσον συντρέχει κάποια εκ των ανωτέρω προϋποθέσεων και εφόσον η επιβολή ποινής θα υπερέβαινε την αρχή της αναλογικότητας. Σημειώνεται ότι η δυνατότητα απαλλαγής από την ποινή προβλέπεται μόνο για τον υπαίτιο πλημμελήματος.

     Ο θεσμός της δικαστικής άφεσης της ποινής συνιστά έκφραση της αποκαταστατικής δικαιοσύνης και συντείνει στην ισοδυναμία ποινής και αξιοποίνου αποτελέσματος. Πρόκειται για μία δυνατότητα που προβλέφθηκε γενικά για όλα τα πλημμελήματα για πρώτη φορά με την τροποποίηση του ΠΚ το 2019.

    Ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου για εφαρμογή του άρθρου 104Β του ΠΚ είναι αυτοτελής και προβάλλεται μετά την κατάγνωση της ενοχής του. Εάν αυτός γίνει δεκτός, η απόφαση που εκδίδεται είναι αθωωτική, ενώ εάν αυτός απορριφθεί, το δικαστήριο οφείλει να αιτιολογήσει ειδικά και εμπεριστατωμένα την κρίση του αυτή, ειδάλλως θεμελιώνεται λόγος αναίρεσης της απόφασης.

Επιμέλεια: Κωνσταντίνα Στ. Οικονόμου